เมื่อคืนน่าจะหลับไปตอนเกือบๆ ตีสี่
จำได้ว่าความทรงจำสุดท้าย ถามจารย์ว่า ไม่ง่วงเหรอ?
...

นาฬิกาปลุกเสียงเขย่าโสตประสาทดังจี๊ดดด เข้าไปถึงสมอง
ลนลานมาดูเวลา ว่ามันเพิ่ง 6 โมงเช้า
เอ่อ...เพิ่งนอนไปสองชั่วโมง...จะปลุกทำไมไม่ทราบ?

ข้อดีของนาฬิกาอันนี้ คือ เสียงกริ๊งงงง ดังจนต้องตื่น
(ถ้าไม่ตื่น ก็คงแปลว่าตายไปแล้ว)
ข้อเสีย คือ ตื่นมาด้วยสมองที่เสื่อมไปแล้ว 1.356 %
เพราะเสียงกริ๊งจี๊ดประสาทนั่น

นอนต่อไปได้อีกนิด
สะดุ้งตื่นตอน 7 โมงกว่า
วันนี้ไม่เข้าออฟฟิส เพราะมีประชุมที่มหาลัยตอนเที่ยง
นัดจารย์ 8 โมงครึ่ง
เพราะพี่เลอจะไปดู Exhibition ที่ม.กรุงเทพ กล้วยน้ำไท ก่อน
...

ถึงมหาลัย เข้าประชุมตอนเที่ยง
จารย์อ๊อดเลี้ยงข้าวหมูกรอบหมูแดง เป็นอาหารประกอบการประชุม
ก่อนประชุม เดินเข้าไปที่ชั้นสอง
ความซวยบังเกิด เพราะคุณเลขาฯ บอกให้ช่วยทำโบชัวร์คณะให้หน่อย

สรุปงานที่ต้องทำ...
นิดเดียวเอ๊ง... 180 กว่าอย่าง...ชิลๆ มากกกก
T.T

ประชุมเสร็จ จารย์จะไปทองหล่อกับพี่เลอ
เราไม่อยากไป...ง่วง
ตั้งท่าจะกลับบ้าน โดนจารย์ตั๋งลากเข้าไปกินหนมในห้อง
เลยเปิดโน๊ต บุ๊ค ทำงานซะงั้น
...
เผลอแป๊บเดียว ก็เย็นแล้ว
ไหนๆ วันนี้ เราก็ไม่มีไรเป็นเรื่องเป็นราว
โดนทิ้งแกร่วให้อยู่มหาลัยอยู่แล้วนี่
ใครจะเอาไปไหนก็ไป...จะทำไรก็เชิญ
จารย์โชติชวนไปกินส้มตำ
โดยมีจารย์ตั๋งและรุ่นน้องปีสี่อีกสองคนที่อยู่ในภาวะมึนๆ
คงโดนปีศาจทีสิสครอบงำ
....

โดนหลอกถามนู่นนี่ รู้สึกตัวเองถูกบีบเหลือตัวเล็กนิดเดียว
ตัวเล็ก แต่ใจสู้
เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเค้าคิดอะไร กะใครไปถึงไหน
อย่างน้อยจะได้ตั้งรับถูก ในคราวต่อไป

ระคายใจนิดหน่อย
แต่ไม่เป็นไร

ฟิ้ววว

nungning
19 ก.ค. 2549 เวลา 23:45 น.